• Adelheid Roosen

    Adelheid Roosen over de overgang: “Ik ga dood”

    We spreken af in een grand café in Amsterdam. Het is de tweede huiskamer van Adelheid Roosen. Voordat het gesprek begint, loopt ze nog het een en ander na in haar agenda, die werkelijk indrukwekkend vol staat. Hier en daar schrijft ze er wat bij.

    Zodra ze klaar is, zakt ze diep onderuit. Haar hoofd legt ze tegen de muur, haar benen steekt ze languit onder de tafel. Ze is zover; al haar aandacht richt ze het komende uur op de overgang en haar ervaring ermee.

    Menopauze

    Ze is de menopauze voorbij. De eerste opvlieger heeft haar overvallen als een bliksemschicht bij heldere hemel. ‘Ik dacht dat ik een soort griepaanval had.’ Ze is nog steeds geschokt door zichzelf, omdat ze van tevoren niet wist en dus niet zag aankomen dat de overgang haar op een dag zou verrassen met zoiets als opvliegers. Het verbaast haar dat vrouwen onderling niet of nauwelijks praten over hun ervaringen met de overgang.

    Menstruatie

    Nooit meer menstrueren. Is ze er blij mee? Adelheid Roosen: ‘Ik ben, terugkijkend, eigenlijk verbijsterd hoe snel ik daaraan gewend was. Ik vond dat bloed namelijk heel mooi. Op het toilet hield ik mijn platte hand op om het bloed op te vangen.

    “Wow, wat een mooie kleur rood en wat een mooie vloeistof.”’ In haar hand speelt ze met denkbeeldig bloed. ‘Ik heb er zelfs mee geschilderd. Maar dat rood wordt uiteindelijk een soort bruin,’ voegt ze toe.

    Witte broek

    Zo intens als ze haar menstruatie beleefde, zo snel was ze hem eigenlijk ook weer vergeten; de volgende overviel haar keer op keer. Adelheid leeft bij de dag en bij het moment. ‘De periodes tussen twee menstruaties in duurden te kort. Ik had ook altijd op het verkeerde moment een witte broek aan.’

    Lieve lust

    Adelheid heeft het bloeden nimmer ervaren als een aspect in haar vrouwenleven dat met schaamte, geheimzinnigheid of ingetogenheid omkleed diende te worden. Haar opvoeders dachten er anders over. Tijdens haar periode zou ze bijvoorbeeld niet zo moeten rennen.

    Maar ze rende dat het een lieve lust was, liet zich in het zand vallen en verloor bloed. Het hoorde bij elkaar. Adelheid was spelen en menstrueren tegelijk. ‘Mijn omgeving deed er ingewikkeld over. Ik niet. Ik vond het een wonder: dat bloed. Ook al had ik last van buikpijn.’

    Dit was ik

    Ze moet lachen als ze zich herinnert hoe ze met een vriendinnetje spelenderwijs onderzocht hoe en waar ze een tampon in moesten brengen. ‘Dat deden we bij elkaar met de achterkant van zo’n HB-potlood. Vervolgens hebben we onze eerste minitampons aangeschaft.’

    Als ze tijdens haar periode met haar vriend in een vrijpartij belandde, verwijderde ze op het moment suprême haar tampon en slingerde die ergens op de grond. ‘Dat was van mij. Dit was ik.’

    Wie er moeite mee had, had moeite met haar als persoon. ‘Ik heb ook weleens snel een tampon moeten wisselen tijdens een voorstelling, dat doe je dan razendsnel in de coulissen.’

    Wijdbeens

    Wat zou het heerlijk zijn geweest als het geheel vanzelfsprekend zou zijn om boven de goot te kunnen hurken om het bloed te laten wegstromen, zegt ze. Ze staat op en hurkt wijdbeens op de grond. Ze slaat de slippen van haar lange, zwartleren jas naar achteren en slaakt een diepe verlekkerde zucht.

    ‘Eigenlijk vond ik ook dat ik met een bloedvlek in mijn witte broek gewoon De Bijenkorf in moest kunnen. Waarom wel modeontwerpen met vlekken erop maar als die in het moment ontstaan, kunnen we de schoonheid er niet van inzien... En waarom is dit bloed anders dan het bloed uit een snee in mijn hand?’

    Ik ga dood

    Haar kindertijd is achter de rug. Haar tijd als vruchtbare vrouw eveneens. De wetenschap dat ze zich in haar laatste levensfase bevindt, heeft haar bij de strot gepakt. ‘“Ik ga dood” drong plotseling tot me door. Ik wist dat niet. Mijn sterfelijkheid was nooit echt tot me doorgedrongen. Ik kon het ook niet geloven.’ Wekenlang overviel deze nieuwe kennis haar ’s morgens zodra ze haar ogen opende. ‘Wat was er ook alweer aan de hand? O ja, ik ga dood.’

    Kinderverdriet

    Telkens opnieuw sloeg er een soort kinderverdriet in haar lijf. Zichzelf dood voorstellen, heeft soelaas geboden. Ze deed dat voor het eerst toen ze weer eens ’s avonds laat op bed een Japanse maaltijd at – met stokjes. ‘Ik visualiseerde mezelf in een bak aarde. Ik zag mezelf liggen. Ik zag al het vlees van mijn lichaam vallen, wormen uit mijn ogen kruipen en wat restte was mijn geraamte met nog wat flarden vlees eraan…

    Dit is een stukje interview met Adelheid Roosen uit mijn boek Alles wat je moet weten over de overgang.

    Alles wat je moet weten over de overgang

    "Ik heb gisteravond je boek uitgelezen. Ik wil je laten weten dat ik er heel veel aan heb gehad. Ik herken mijn hele overgangsproces. Het steunt me, het relativeert, het sterkt en bemoedigt! Ik heb het boek cadeau gegeven aan twee vriendinnen. Ik zal het enthousiast aanbevelen aan vrienden, coachees en studenten. Thx! Erg waardevol." (Pien Hoogland)

    Alles wat je moet weten over de overgang kost € 22,95 (exclusief verzendkosten). Er is ook een ebook-versie voor € 9,95.

    Delen op:

    Saron Petronilia: “Ik ben expert op het gebied van Overgang en Werk. Dankzij het toepassen van mijn eigen leefregels kom ik ‘s morgens met een grote sprong mijn bed uit om werkende vrouwen in de overgang te leren hoe ze net als ik vol energie en zelfvertrouwen kunnen blijven werken. En hoe ze van hun loopbaan het succes kunnen maken waarnaar zij verlangen".

    “De overgang is bedoeld als oogsttijd én moment om je carrièreplanning naar boven bij te stellen. Meer rijpe vrouwen op topposities leidt tot een betere sfeer op de werkvloer en hogere scores op de AEX-index. Het is mijn persoonlijke overtuiging dat met meer rijpe vrouwen naast grijze heren op topposities ook een gezonde wereld binnen handbereik is."