• Verbijsterd over zwijgen op de werkvloer over de overgang

    “In eerste instantie wist ik helemaal niet dat ik in de overgang was. Want wie weet nou dat je al jáááren voor je allerlaatste menstruatie in de overgang komt? Verreweg de meeste vrouwen hebben geen idee, en ik had dus ook geen flauw benul.”

    Ingeborg Beugel, Nederlands journalist en programmamaker, bekend van haar documentaire ‘Uitgebloe(i)d?’, vertelt over hoe het haar lukte te blijven doorwerken op niveau tijdens haar eigen overgang.

    Antidepressiva


    “Rond mijn 41ste was ik verdrietig en depressief”, begint Ingeborg Beugel. “Dat paste helemaal niet bij mij. Ik kreeg last van concentratieproblemen en het allerergste: slapeloosheid. Terwijl je me altijd ergens rechtop kon neerzetten; ik sliep overal zonder problemen. Overdag was ik doodmoe. De huisarts verklaarde me overspannen en schreef me antidepressiva voor.

    Huilen


    “Mijn laatste menstruatie had ik op mijn 46ste. Toen pas dacht ik: “Ik zit in de menopauze.” Maar ik wist helemaal niet wat dat betekende. Dat daar depressies of slapeloosheid bij kunnen horen. Zoals de meeste vrouwen kwam ik er dus veel te laat achter wat mij ‘mankeerde’.

    Menopauze


    “Toen ik weer eens zat uit te huilen bij mijn Griekse buurvrouw reageerde zij: “Schat, dat hoort gewoon bij de menopauze.” Het onderwerp ‘overgang’ is daar simpelweg onderdeel van de volkscultuur. Vervolgens ben ik erover gaan lezen, vielen de schellen van mijn ogen en de puzzelstukjes op hun plaats. Ik vond het zo belangrijk, dat ik er uiteindelijk een documentaire over heb gemaakt: Uitgebloe(i)d?

    Werkvloer


    “Ik was verbijsterd over hoe er op de werkvloer vooral over dit onderwerp werd gezwegen. Bij de IKON, waarvoor ik 8 jaar in vaste dienst documentaires heb gemaakt, werkten in die tijd veel vrouwen die in de overgang waren, vóórdat ik zelf in de overgang kwam. Ik vond ze soms op het toilet waar ze dan zachtjes met elkaar over hun menopauze fluisterden.

    Onuitstaanbaar


    “Het viel mij op tijdens redactievergaderingen dat dames ineens huilend wegvlogen en met de deuren gingen slaan. Deze vrouwen vond ik dan jankend op de plee. Ik moest met producers samenwerken die ook ouder waren dan ik en ik vond die dames dikwijls onuitstaanbaar chagrijnig. Nooit heb ik gedacht: “Dit gaat ook met mij gebeuren”. Dus toen het mij uiteraard ook overkwam, associeerde ik dat in eerste instantie helemaal niet met bovengenoemde voorvallen.

    Powerpakje


    “Ik ging gewoon door met filmen. Ik zat in interviews met ministers - hij in pak en ik in mijn powerpakje - en zag zo’n man ineens heel raar naar me kijken omdat er zweetdruppels op mijn vragenlijstje vielen. Even stoppen, riep ik dan, ik heb een opvlieger - terwijl ik niet eens wist wat dat was - en pakte mijn waaier tevoorschijn.

    “Er waren mensen die er heel gegeneerd op reageerden maar in 80% van de gevallen werd het met een grap en een grol opgepakt en deed de cameraploeg (meestal mannen) er heel normaal over, en zo’n minister of andere bobo ook.

    Uitlaatklep


    “Mijn werk was mijn uitlaatklep, daar klampte ik me aan vast. De rest van mijn leven vond ik destijds verschrikkelijk. Ik was op het toppunt van mijn ambachtelijkheid (dat ben ik nog steeds) –en besloot me te focussen op wat ik kón, zodat het menopauze-gebeuren niet van mij zou afpakken waarvoor ik jarenlang zó hard gewerkt had.

    Slapeloosheid


    “Mijn slapeloosheid loste ik op door bijvoorbeeld ’s middags te gaan slapen. Als ik ’s nachts niet kon slapen, ging ik lezen of series kijken. Ik heb echt alle series die je maar kunt bedenken, gezien. En dan zeker 2 keer. Ook gewoon 6 afleveringen achter elkaar. Om maar niet te gaan liggen malen. Ik denk dat vrouwen in de overgang die een vrij beroep hebben, er veel beter doorheen gaan dan vrouwen in een vaste baan die veel minder makkelijk hun eigen tijd kunnen indelen.

    Stomme verbazing


    “Mijn concentratieproblemen ging ik te lijf door overal to-do-lijstjes op te hangen. Kon ik vroeger heel goed: multitasken. Maar dat was zomaar opeens voorbij. Dat was ook leerzaam. Als eigenwijze en veel te perfectionistische programmamaker was ik eraan gewend om een ploeg bijna eendimensionaal te leiden. Ik kon heel moeilijk, nou ja, eigenlijk gewoon niet, delegeren. Door de overgang móest ik wel leren dingen aan anderen over te laten, minder obsessief te zijn, los te laten. De overgang gaat ook heel erg over loslaten.

    Loutering


    “Dat is een loutering, en ook wel een verbetering van je karakter. Het bevordert het teamgevoel. Het is natuurlijk heel vervelend om voor een chef te moeten werken die niks aan een ander overlaat. Tot mijn stomme verbazing merkte ik dat ik op ze kon vertrouwen, want ze deden het hartstikke goed.

    Geheim


    “Ik hield het wel een beetje geheim, natuurlijk. In het begin was het echt een soort spitsroedelopen. Ik was natuurlijk bang dat ik minder werd. Maar na een periode van verwarring, kan ik concluderen dat ik beter ben geworden, een beter mens, een betere projectleider. Naast lijstjes maken, en delegeren moest ik ook veel meer anticiperen.

    Kwaliteitsverbetering


    "Ik vertrok vroeger altijd op het laatste moment en dan kwam ik vijf minuten te laat. Dat kon niet meer, want ik vergat van alles – en moest dan weer terug - dus zou ik zeker een half uur te laat komen. Nu neem ik een marge van een uur, kom ik op tijd aan, en drink ik rustig een kopje koffie wat voorheen nooit kon. Dat heeft een kwaliteitsverbetering van mijn leven veroorzaakt.

    Laagjestijd


    “En ik heb me gespecialiseerd in ‘kleden-in –laagjes’. Een nadeel is wel dat je soms vergeet dat je iets hebt uitgetrokken. Dus in mijn laagjestijd ben ik heel wat truitjes, vestjes en sjaals verloren. Mijn stemmingswisselingen reguleerde ik door te gaan sporten. Soms stond ik razend, met stoom uit mijn oren, in de sportschool mijn boosheid af te reageren of was ik jankend aan het spinnen (fietstraining red.).

    Uitzondering


    “Toen ik de film maakte, heb ik er braaf van alles in gestopt dat deskundigen zoals jij mij vertelden, ook al begreep ik er niets van. Bijvoorbeeld: ‘Tijdens de overgang kan er onverwerkt verdriet van lang geleden naar boven komen’. Nou, kon wel waar zijn, maar dat ervoer ik zelf helemaal niet zo. Dan was ik maar ik een uitzondering, besloot ik.

    “Wat dat betreft is de film te vroeg uitgezonden. Pas ná de film kwam ik er dankzij een goede psycholoog achter dat ik als kind al behoorlijk onder narcistisch misbruik had geleden. Alweer: ik had géén idee. Ik wist destijds simpelweg niet waardoor ik me zo ongelukkig voelde. Als gevolg van deze vorm van geestelijke mishandeling is er in mijn emotionele ontwikkeling het een en ander beslist niet goed gegaan.

    Zo werd ik voortdurend verliefd op mannen met dezelfde persoonlijkheidsstoornis. Ik bleef de horror uit mijn jeugd herhalen, zonder dat ik mij daarvan bewust was. Daar liep ik op mijn 54ste keihard tegenaan. Godzijdank. Want nu snap ik het. Als je de kans grijpt die de overgang je biedt, is het naast de onherroepelijke aftakeling van je lijf, een evenzo onherroepelijke verrijking van je psyche – en je hart.

    Verwerking


    “Nu ben ik bezig met De Verwerking. Het is als een ‘reset’ van mijn emotionele bedrading. Dat is het cadeau. Ik heb decennia rondgelopen met niet kunnen begrijpen, niet kunnen verwerken, niet kunnen loslaten. Ik had nooit rust. Mensen zeiden tegen me: ‘je hebt rust nodig’. Maar ik wist bij god niet wat dat was.

    “Nu wel. Het verwerken geeft ook stabiliteit en zelfvertrouwen. Zelfvertrouwen, ik dacht dat ik het nooit zou krijgen. Ik was die vrouw met die grote bek. Maar van binnen… oehoeh… Ángst. Ik dacht altijd: “Ze zien straks wie ik echt ben, een lullig, schijterig, doodsbang en breekbaar vogeltje, dan val ik door de mand.” Dat gevoel heb ik niet meer.

    Kapitaalvernietiging


    “De meeste vrouwen zijn op de top van hun kunnen als ze de overgang in gaan. Het is een ongelooflijke kapitaalvernietiging als ze worden uitgerangeerd. En het is ook doodzonde als vrouwen zichzelf weg rangeren. Hun toegevoegde waarde is enorm omdat ze op deze leeftijd - net als mannen van 45-60 - echt kunnen léveren. De maatschappij kan de vruchten plukken van al die jaren dat ze daar naartoe hebben gewerkt.

    “Ik denk ook dat onze actieve aanwezigheid in en deelname aan de samenleving in het algemeen bijdraagt aan het verkrijgen van meer ‘empathie voor de medemens’. Het groeiende gebrek daaraan vind ik een groot gemis van deze Zeitgeist. Het woord slachtoffer is een vies woord, een scheldwoord.

    "Je mag tegenwoordig nergens meer slachtoffer van zijn, alleen van oorlogsgeweld en verkrachting, en dan nóg. Er is heel weinig empathie voor andere, zwakkere mensen, en andere zwakkere landen. Waarmee ik overigens niet wil zeggen dat vrouwen in de overgang ‘zwak’ zijn, no way. Je kwetsbaar dúrven opstellen, gebaseerd op reëel zelfvertrouwen, dát is pas kracht.

    Arm


    “Vrouwen die een zweetaanval of een huilbui krijgen, hebben behalve vakkundige begeleiding en soms ook hormonen, dikwijls niet meer nodig dan een arm om zich heen. Die arm ontbreekt tegenwoordig. Op zovéél niveaus. Als vrouwen durven te vragen naar die arm, als het taboe rondom de overgang nou eens écht wordt doorbroken, bevordert dat ongetwijfeld ‘meer compassie in het algemeen’, en dus ook voor anderen in de samenleving en op deze wereldbol.

    Ben jij in de overgang?

    Wil jij weten of jouw problemen op je werk en andere verschijnselen te maken hebben met de overgang, vraag dan mijn Quickscan ‘Ben jij in de overgang’ aan. Je krijgt dan bovendien 7 tips zodat je werk of je carrière niet gaat lijden onder de overgang.

    Saron Petronilia

    Bovenstaand interview komt uit mijn boek ‘Alles over werken tijdens overgang’.

    Hier kun je ‘Uitgebloe(i)d bekijken.

    Ingeborg Beugel (1960) is Nederlands televisieprogrammamaker. Ze was correspondent op de Balkan, met standplaats Athene; ze was verslaggever bij het actualiteitenprogramma Netwerk en vervolgens programmamaker bij de IKON. Haar documentaire ‘Dear Europe’ over Guineese jongens die als verstekelingen doodvroren in de wielkasten van een vliegtuig, werd bekroond met een Golden Gate Award. Beugel was de enige journalist die contact kreeg met Laetitia Delhez, slachtoffer van Marc Dutroux, over wie zij een reportage maakte in 2001. In 2014 maakte ze een documentaire over de overgang met als titel ‘Uitgebloe(i)d?’.

    Delen op:

    Saron Petronilia: “Ik ben expert op het gebied van Overgang en Werk. Dankzij het toepassen van mijn eigen leefregels kom ik ‘s morgens met een grote sprong mijn bed uit om werkende vrouwen in de overgang te leren hoe ze net als ik vol energie en zelfvertrouwen kunnen blijven werken. En hoe ze van hun loopbaan het succes kunnen maken waarnaar zij verlangen".

    “De overgang is bedoeld als oogsttijd én moment om je carrièreplanning naar boven bij te stellen. Meer rijpe vrouwen op topposities leidt tot een betere sfeer op de werkvloer en hogere scores op de AEX-index. Het is mijn persoonlijke overtuiging dat met meer rijpe vrouwen naast grijze heren op topposities ook een gezonde wereld binnen handbereik is."